Andreas Gryphius (zlatynizowana forma niemieckiego nazwiska Greif - tj. Gryf) uważany jest za najwybitniejszego przedstawiciela grupy poetyckiej zwanej „barokową szkołą śląską”. Jego twórczość była zarówno obszerna, jak i cechowała się wysokim poziomem literackim, przez co zalicza się go do największych niemieckich poetów epoki i twórcę dramatu w języku niemieckim. W Szczecinie zakończył dramat Katarzynę z Gruzji, która jest przykładem konfliktu między dwiema kulturami, co znajduje odzwierciedlenie w relacji dwóch głównych bohaterów, chrześcijańskiej Katarzyny i muzułmańskiego króla Persów, Szah Abasa. Gryphius był kulturotwórczą i uniwersalnym naukowcem. Zajmował się literaturą i teatrem, muzyką, medycyną, zarządzaniem miejskim i innymi dyscyplinami.

Wychowany podczas wojny 30-letniej, szybko stracił ojca, a wkrótce potem także matkę. Z powodu prześladowań protestantów w Niemczech 12-letni Gryphius wraz z ojczymem wyemigrował do Polski. Znał język polski. Uczył się w liceum akademickim w kosmopolitycznym mieście Gdańsku, m.in. u słynnego matematyka i astronoma Petera Crügera, który był także nauczycielem Jana Heweliusza. Studiował w Holandii podczas Złotego Wieku na jednym z najnowocześniejszych uniwersytetów w Europie. Podróżował po zachodniej Europie (Hadze, Paryżu, Marsylii, Florencji, Rzymie, Wenecji i Strasburgu), poszerzając wykształcenie.

Przekładał dzieła obcych autorów, m.in. łacińskie wiersze Sarbiewskiego. Jest autorem dzieła muzycznego Piastus, uważanego za pierwszą niemiecką operę. Dzieło opisuje legendarne początki państwa polskiego i dynastii piastowskiej, której był admiratorem. Pracował jako nauczyciel, dyrektor administracji miejskiej i jako naturopata. Pozostał kreatywny, wielokulturowy i otwarty na nowe działania, pomimo niesprzyjających warunków życia. W ten sposób daje nam przykład.